Monthly Archives: June 2014

ลดอันตรายฯ คืนความเป็นคน

สุทธิดา มะลิแก้ว “แต่ก่อนนะ ชาวบ้านมองเราไม่ต่างจากหมาตัวหนึ่งหรอก เดินไปไหนใครๆก็รังเกียจ เขาไม่อยากให้เข้าใกล้ เขากลัว และถ้าของหายก็พุ่งมาที่พวกเราทันที แต่ตอนนี้มันต่างกันเรามีความรู้เอาไปบอกเขา ช่วยลูกเขา ช่วยคนในครอบครัวเขาคนในชุมชนก็ดีกับเรา เดินไปไหนก็มีแต่ความภูมิใจ” นี่คือคำบอกเล่าของ เร็ม (นามสมมติ) ชายวัย 38  ปี ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาในวันนี้   ในวัย  17 เขาได้เจอกับสารเสพติดที่เรียกว่า “เฮโรฮีน” มันมาจากการที่รุ่นพี่ให้เขาได้ลอง กว่าจะรู้ตัวเขาก็ติดมันจนถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว และยาเสพติดมันหาง่ายมากในพื้นที่ จังหวัดนราธิวาสและราคาก็ไม่แพงเกินกว่าที่เขาจะจัดการได้ในตอนเริ่มต้น เขามีอาชีพขายผ้าและเมื่อได้เงินมาก็ไปซื้อ”ผง” ในอดีตเขาเคยใช้วันละ 100  บาท แต่ใช้มาเรื่อยๆเนื่องจากของที่แพงขึ้นและปริมาณที่ต้องการใช้ก็เพิ่มขึ้น ทำให้ปริมาณที่ใช้ในช่วงหลังๆตกอยู่ที่ประมาณ 500  บาท ต่อวัน  ในช่วงหลังเขาเริ่มคิดถึงการที่จะเลิกใช้มันและกลับมาดำเนินชีวิตตามปกติ แต่เขาไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นอย่างไร เขาไม่ได้มีความรู้ในเรื่องนี้เลย แม่เคยพาเขาเข้าไปบำบัดที่ค่ายทหาร … Continue reading

Posted in opinion | Tagged , , , | 2 Comments

เขียนไว้ข้างเตียง (1) : ศัตรูผู้แฝงกายเป็นมหามิตร

ในที่สุดก็กลายเป็นจีนอีกแล้วที่เข้ามาซื้อข้าวและยางพาราของไทย แม้ว่ามันจะเป็นความจำเป็นของจีน( เนื่องจากกำลังมีปัญหากับเวียดนาม) ก็จริงและก็รู้นะว่ามันเป็นการแย่งการเล่นบทบาทนำกันในภูมิภาคนี้กันอยู่ระหว่างจีนกับสหรัฐฯ แต่ก็เถียงไม่ได้ว่า ในที่สุดจีนก็ได้เข้ามาช่วยให้ปัญหาบางปัญหาได้ผ่อนคลายลงในขณะที่ไทยอยู่ในภาวะยุ่งยาก บทบาทนี้ของจีนช่างตรงข้ามกับสหรัฐฯผู้ที่ประกาศว่าเป็นมหามิตรมายาวนานกับไทยยิ่งนัก ไทยเข้าข้างและยอมให้ความช่วยเหลือหรือถึงขั้นเชื่อฟังสหรัฐฯมาเป็นเวลายาวนานจนสหรัฐฯแทบเข้าใจผิดว่าไทยเป็นหนึ่งในรัฐในปกครองของสหรัฐฯเสียแล้วกระมัง สมัยหนึ่งไทยยอมให้สหรัฐฯใช้ประเทศเป็นฐานทัพถล่มเพื่อนบ้านที่เชื่อมั่นในอุดมการณ์คอมมิวนิสต์จนทำให้เพื่อนบ้านทั้งหลายกลายเป็นศัตรูรวมทั้งจีน เพราะเราต้องเป็นฝ่ายโลกเสรีโดยมีสหรัฐฯที่อยู่แดนไกลเป็นมหามิตร เมื่อสิ้นสุดยุคสงครามเย็น แม้จะเปิดการติดต่อสัมพันธ์กันแล้วเชื่อเถอะว่า ก็ยังไม่มีประเทศเพื่อนบ้านประเทศไหนมั่นใจหรือไว้ใจไทยเต็มร้อยเพราะถึงอย่างไรบาดแผลในยุคโน้นก็ยังคงอยู่ มีเพื่อนคนลาวที่สนิทกันเคยบอกว่าอันที่จริงเรื่องที่คนไทยเรียกว่า”บ้านพี่เมืองน้อง” หรือการถูกเรียกว่า “น้องลาว” นั้นไม่ได้ทำให้เจ็บใจหรือชอกช้ำมากเท่าที่ปากบอกว่าเป็น “บ้านพี่เมืองน้อง” กันแต่ทำไมถึงร่วมมือกับอเมริกาที่อยู่ตั้งไกลมาถล่มประเทศลาวบอกว่าเป็น“อ้ายน้อง”กัน นี่ร้าวลึกกันขนาดนี้เพราะไทยเห็นแก่สัมพันธ์ที่ดีกับสหรัฐฯใช่หรือไม่ ตอนนี้หมดยุคสงครามเย็นไปนานแล้ว แต่สหรัฐฯก็ยังคงมีอิทธิพลเหนือไทยอยู่ ในไม่เคยปฏิเสธคำขอของสหรัฐฯ แม้ในเรื่องของผู้ก่อการการร้ายจับได้ในประเทศแท้ๆยังต้องส่งให้สหรัฐฯจัดการ แต่สหรัฐฯนั้นไม่เคยคิดอะไรที่เป็นต่างตอบแทนในระดับเดียวกัยเลย ไม่ว่าจะเรื่องการส่งผู้ร้ายข้ามแดนหรือ แม้กระทั่งเรื่องง่ายๆอย่างวีซ่าที่ชาวสหรัฐฯสามารถเข้าประเทศไทยได้โดยไม่ต้องใช้วีซ่าแต่หากคนไทยเพื่อนรักจะไปอเมริกาจะต้องถูกสกรีนมากมายต้องรู้ข้อมูลส่วนตัวในระดับลึกรวมทั้งทรัพย์สมบัติทั้งหลายทั้งปวงที่มีกันเลยทีเดียวและถ้าวีซ่าไม่ผ่านก็ไม่มีการคืนเงินค่าสมัคร นี่ไม่ใช่เพื่อนกันทำกันไม่ได้หรอกขนาดนี้ เท่าเทียมมาก แต่จะว่าไปสหรัฐฯก็ไม่ลืมความดีของไทยหรอกนะเพราะในspeech เกี่ยวกับความสัมพันธ์ สหรัฐฯกล่าวชื่นชมไทยเสมอในฐานะเด็กดีของอเมริกา- ช่างเป็นเพื่อนกันแบบ “ไจแอนท์” กับ “โนบิตะ” โดยแท้   แต่เมื่อเหตุการวิกฤตเศรษฐกิจในประเทศไทยในปี2540ในช่วงที่เหตุการณ์ยังไม่ถึงวิกฤตมากถึงขีดสุดแต่ค่าเงินบาทเริ่มตกลงอย่างมากแล้วสถาบันจัดอันดับความน่าเชื่อถืออย่าง S&P และ … Continue reading

Posted in opinion | Tagged , | Leave a comment