ประชาธิปไตยแบบไหนโดนใจคุณ

handsก่อนอื่นขอออกตัวก่อนว่า บทความนี้ตั้งใจที่จะนำเสนอมุมมองแบบไม่ต้องการให้ดูเป็นวิชาการใดๆ และตั้งหัวเรื่องแบบนี้ก็ถกเถียงได้ตั้งแต่ต้นว่า ประชาธิปไตยแบบไหนมีด้วยหรือ มันไม่ได้มีแบบเดียวดอกหรือ

คิดว่าในประเทศไทยคงไม่มีใครปฏิเสธว่า ระบอบประชาธิปไตยเป็นระบอบที่เราต้องการสำหรับประเทศไทย เพราะเป็นระบอบที่ให้โอกาสให้ประชาชนได้มีสิทธิ์เลือกผู้แทนที่จะไปเป็นรัฐบาลดูแลประเทศและประชาชนได้ และการมีโอกาสได้เลือกนี้ มันก้ดีตรงที่ว่าหากรัฐบาลเข้ามาทำงานแล้วไม่ถูกใจพอครบวาระ เราก็เลือกใหม่ได้ อาจจะผิดกับการปกครองระบอบอื่นที่ประชาชนมีส่วนร่วมน้อยกว่า เช่นระบอบสังคมนิยมหรือ คอมมิวนิสต์ โดยหลักการแล้ว มันควรจะเป็นเช่นนั้น แต่หากลองมาดูเล่นๆว่า สำหรับประเทศในอาเซียนแล้วเราได้ประชาธิปไตยแบบนั้นหรือเปล่า

ก่อนอื่น มาดูเล่นๆก่อนว่า น่าแปลกใจ ไหมว่า ประเทศอย่างจีน เวียดนามและลาว ที่มีการปกครองด้วยระบบสังคมนิยมหรือ คอมมิวนิสต์ รัฐบาลอยู่ในวาระ 5 ปี หรือนานสุดคือสองสมัย 10  ปี แล้วก็เปลี่ยน และที่ผ่านมาอำนาจอาจจะดูว่าส่งผ่านพวกเดียวกันเองแต่ตำแหน่งนายกฯก็ไม่เคยส่งผ่านมายังลูกหลานหรือคนในครอบครัว  แต่ว่าการที่ประเทศมีเพียงพรรคเดียวไม่ได้หมายความคนจะไม่มีสิทธิเลือกนะ มีสองสิทธิ์ คือ เลือกจะสังกัดพรรคที่มีอยู่พรรคเดียว หรือจะไม่สังกัดพรรคก็ได้ และ ตอนเลือกตั้ง ก็มีหลายคนจากพรรคมาให้เลือก แต่ก็ได้เลือกจากคนที่พรรคเลือกมาให้เลือก อีกที  คราวนี้หันมาดูประเทศในอาเซียนของเราว่าประชาธิปไตยที่มีอยู่เป็นอย่างไรกันบ้าง  เริ่มจากสิงค์โปร์ตั้งประเทศมาครบ 50 ปีในปีนี้แต่ มีนายกฯแค่ 3  คน  คนแรกและคนปัจจุบันคือพ่อลูกกัน ต่อกันที่ กัมพูชาหลังจากหมดยุคเขมรสามฝ่ายและมีการเลือกตั้งตั้งแตปี 1989  เป็นต้นมาก็มี นายฮุน เฮ็นซึ่งต่อมาก็ตั้งบรรดาศักดิ์ให้ตนเองเป็น สมเด็จอัครมหาเสนาบดีเดโช ฮุนเซ็น(សម្តេចអគ្គមហាសេនាបតីតេជោ ហ៊ុន សែន)เป็นนายกรัฐมนตรีมาตลอดโดยมีสมเด็จพระนโรดม รณฤทธิ์ มาเป็นนายกฯร่วมในปี 1993 -1997 และนายอึง ฮวดมาแทนเจ้ารณฤทธิ์ในปี 1997-1998 จากนั้นฮุน เซ็น ยิงยาวตำแหน่งนายกของประเทศมาจนถึงปัจจุบัน

อินโดนีเซีย ภายหลังการล้มการครองอำนาจที่ยาวนานของซูฮาร์โต ที่ครองอำนาจมานาน (ผ่านการเลือกตั้ง ) ถึง 31 ปีลงไปได้แล้วตอนนี้ก็เหมือนว่า อำนาจจะมีการเปลี่ยนผ่านที่เป็นไปตามครรลองที่ความจะเป็น  แต่ก็มีประธานาธิบดีที่เป็นทายาทกันมา เช่น เมกาวตี ซึ่งเป็นลูกสาวของ ซูการ์โน ประธานาธิบดี คนแรกของอินโดนีเซีย

สำหรับ มาเลเซีย แม้ มหาเธร์จะหมดอำนาจไปแล้วแต่อำนาจการปกครองของมาเลเซียที่ยาวนานถึง  27 ปี และอำนาจการปกครองของรัฐบาลมาเลเซียนั้นก็ยังคงเป็นของอัมโน  มาตลอดตั้งแต่นายกรัฐมนตรี อับดุล รามันห์ ที่เป็นายกรัฐมนตรีคนแรก ในปี  1957 เป็นต้นมาและนายกราจิบ ราซัค คนปัจจุบันก็เป็นบุตรชาของอับดุล ราซัค ซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีมาเลยเซียคนที่สองเช่นกัน

ฟิลิปินส์ดูเหมือนว่าจะเป็นประเทศที่ดูว่าจะเป็นไปตามครรลองมากที่สุด เว้นแต่ว่าช่วงที่ มากอสขึ้นอยู่ในอำนาจที่ครองอำนาจอยู่นานถึง 31  ปี และคงจะยังไม่ลงจากอำนาจหากไม่มีการลุกฮือกันขึ้นมาของประชาชน  ต่อมาการเลือกตั้งก็เป็นไปตามระบบแม้ว่าจะมีความวุ่นวายทางการเมืองเกิดขึ้นเป็นระยะๆ แต่ที่ฟิลิปปินส์ก็เองก็เป็นการสืบต่อทางการเมืองจากคนในครอบครัวอยู่เช่นกัน แต่อาจไม่โจ่งแจ้งว่าเป็นการปูพื้นทางการเมืองไว้ให้อย่างเช่นสิงคโปร์ ที่ทุกคนคาดเดาได้ว่า สักวันหนึ่งนายลี เซียนหลุง ก็จะได้ขึ้นมามีอำนาจทางการเมืองแน่นอน แม้ว่าจะไม่ได้ต่อจากนายลี กวน ผู้พ่ออย่างทันทีทันใด  แต่ที่ฟิลิปินส์ประธานาธิบดีคนปัจจุบัน เบนิกโย อากิโนก็คือลูกชายของนางคอราซอน อาควิโนซึ่งได้เข้ามาสมัครรับเลือกตั้งเนื่องจากสามีซึ่งเคยเป็นผู้สมัครมาก่อนได้ถูกสังหารไป

อีกในอาเซียนประเทศคือบรูไน ดารุสซาลัม ไม่แน่ใจว่าเรียกการปกครองว่าอะไร แต่ตั้งแต่เกิดมาก็ได้ยินแต่ชื่อของพระราชาธิบดี ฮุสนาน โบเกียห์ที่เป็นทั้งประมุขแห่งรัฐและเป็นผู้นำรัฐบาลอยู่จนถึงวันนี้

แล้วในไทยที่บ่นกันมาตลอดว่าเดี๋ยวเต็มใบเดี๋ยครึ่งใบและดุเหมือนว่าจะเป็นประเทศที่มีการเปลี่ยน นายกรัฐมนรีหรือเปลี่ยนรัฐบาลปล่อยที่สุดในภูมิภาค แต่กระนั้นเราก็จะเห็นการสืบทอดอำนาจทางการเมืองที่ชัดเจน ครอบครัวไหนมีพ่อเป็นไปเบิกทางลูกๆหลานที่จะอยู่ในเส้นทางการเมืองกันทั้งนั้นและ และนับๆไปแล้วเราก็มีนายกรัฐมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งที่มาจากครอบครัวเดียวกันแล้วถึง 3 คน

อันที่จริงก็ไม่เพียงแต่ประเทศในอาเซียน ถ้าจะดูประเทศในเอเชียใต้ อย่างอินเดีย ปากีสถาน และบัคลาเทศ ล้วนแต่มีการสืบทาญาติกันเข้ามาเป็นผู้ปกครองประเทศกันนั้น  ซึ่งแตกต่างจากยุโรปหรืออเมริกาที่เป็นต้นแบบประชาธิปไตย

กล่าวโดยสรุปแบบไม่จริงจังเอาไว้ตรงนี้ประชาธิปไตยแบบอาเซียนคือการสามารถถ่ายทอดอำนาจให้คนในครอบครัวได้ ส่วนระบอบคอมมิวมิวนิสต์คือการถ่ายทอดอำนาจให้ของคนในพรรค ที่มีอยู่แค่พรรคเดียว แล้วประชาธิปไตยแบบไหนที่ใช่ในใจคุณ หรือว่า ประชาธิปไตยในเอเชียจริงๆแล้ว เป็นอย่างที่เขาว่าเอาไว้ในภาพนี้
democracy

—————————–
สุทธิดา มะลิแก้ว
29 มีนาคม 2556

This entry was posted in opinion and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s