วันสบายๆคลายร้อน: Chill Out Time

afternoon chill out

afternoon chill out

ในยามบ่ายวันพุธที่แสนจะร้อนอบอ้าวของของเมืองหลวง ฉันนั่งแท๊กซี่จากอีกฝั่งหนึ่งของเมืองไปหาเพื่อนชาวอังกฤษที่มาอยู่เมืองไทยได้ 2-3  เดือนแล้ว เธออยู่กลางใจเมืองของกรุงเทพฯ แต่อย่าคิดว่าเธอจะอยู่คอนโดมีเนียมหรู หรืออะไรนะ เธอเช่าบ้านไม้เก่าที่ร่มรื่นมากๆ อยู่ย่านๆสาทร แม้ว่าอากาศข้างนอกร้อนแรงสักเพียงใด แต่ที่บ้านนี้ด้วยว่ามีร่มไม้มาปกคลุมและมีลมเย็นพัดมาทำให้เรานั่งพูดคุนกันได้สบายๆ

บนต้นไม้มีนกกำลังมีลูกอ่อนอยู่ เพื่อนบอกว่าเห็นภาพแม่นกตอนทำรัง ตอนฟักไข่และโดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนเอาอาหารมาป้อนให้ลูกแล้วรู้สึกว่าแม่นกทำงานหนักมาก ลูกแค่อ้าปากอย่างเดียว ฉันก็บอกว่า “แม่เราก็ทำงานหนักมากเช่นนั้นเหมือนกัน”  เธอเลยบอกว่าต่อไปนี้เธอจะต้องคอยปกป้องลูกนกตัวนี้ เกรงว่าแมวจะมากิน เพราะเห็นแล้วว่าแม่นกทำงานหนักแค่ไหน สงสารแม่นกหากจะต้องเสียลูกไป

เธอมาอยู่ที่นี่ตอนนี้เป็นปลีกวิเวกมาเขียนหนังสือ ดังนั้นบรรยากาศของที่นี่ก็ดูว่าจะอำนวยให้เธออยู่ไม่ใช่น้อย เธอมีความรู้มากมายเกี่ยวกับเรื่องอินโดนีเซีย นอกจากจะใช้ชีวิตในการทำงานอยู่ที่อินโดนีเซียมาตั้งหลายปีแล้ว เมื่อคิดจะเขียนเป็นหนังสือเกี่ยวกับอินโดนีเซียสักเล่ม เธอก็ใช้เวลาอีกหนึ่งปีเต็มๆในการเดินทางไปยังเมืองต่างๆ ไปใช้ชีวิตแบบชาวอินโดนีเซียในแต่ละเมืองใช้กันเรียกได้ว่าทำตัวเป็นชาวบ้านของที่นั่นกันเลยทีเดียว แล้วเราก็รู้อยู่ว่า อินโดนีเซียนั้นมีความหลากหลายทางชาติพันธุ์ขนาดไหน ในแต่ละเกาะที่มีอยู่กว่าพันเกาะ วิถีชีวิตและความเชื่อของคนก็แตกต่างกัน คิดดูสิว่าหนังสือของเธอจะน่าเดินทางมากแค่ไหน ฉันคิดว่าเธอน่าจะเป็นคนที่เดินทางในอินโดนีเซียมากที่สุดเป็นอันดับๆต้านของคนที่พูดว่าเคยไปหรือเคยอยู่ในอินโดนีเซียแน่ๆ

ในวันนั้นก็มีเพื่อนคนไทยอีกคนหนึ่งซึ่งชอบประเทศอินโดนีเซียมากเหมือนกัน เคยไปอยู่และทำงานวิจัยที่นั่น เธอมีความเชียวชาญเรื่องอาเจะห์เป็นพิเศษ เราเลยได้แลกเปลี่ยนเรื่องราวทั้งชีวิตของเราเองและเรื่องของผู้คนในอินโดนีเซีย แต่มาลงเอยในเรื่องของงานเขียนว่า เธอเขียนไปถึงไหนแล้ว เธอบอกว่าเริ่มเขียนใหม่อีกครั้งหลังจากที่ บก. บอกให้เปลี่ยนแนว และกำลังมีปัญหาว่าไม่น่าจะทำงานทัน เพราะต้องมาเริ่มต้นเขียนใหม่และตอนนี้เองที่รู้สึกว่าเริ่มติดขัด ฉันสงสัยว่าติดอะไร เธอบอกว่่า “ยิ่งรู้มากก็เหมือนรู้น้อย ยิ่งรู้น้อยก็เหมือนรู้มาก” คือบางเรื่องก็เกรงว่าจะลึกเกินไปที่จะใส่ลงไปในเรื่องแต่ตัดไปก็อาจจะขาดความสมบูรณ์หรือใส่แค่เบาๆก็เกรงจะเนื้อหาจะไม่ลึกพอ บางประเด็นก็มีความขัดแย้งที่อาจส่งผลกระทบ ตอนนี้เลยต้องทบทวน

อันที่จริงปัญหาหลักที่เธอบอกว่าทำให้เธอติดขัดอยู่ขณะนี้เพราะว่า เธอไม่แน่ใจว่ากลุ่มเป้าหมายที่อ่านคือคนที่สนใจและมีความรู้เรื่องอืนโดฯอยู่บ้างแล้วหรือว่าจะให้คนที่ยังไม่เคยรู้เรื่องเลย แล้วเธอก็ถามฉันว่า ทำไมเธอเขียนหนังสือ ฉันตอบว่า ง่ายๆ คือพอดีว่าฉันมีเรื่องอยากจะเล่าให้คนฟัง และฉันถือว่าเป็นประสบการณ์ของฉันโดยตรง ฉันให้ความรู้พอประมาณและใส่ความเห็นลงไปบ้างก็ไม่ผิดอะไร  แล้วฉันก็เขียนงานเปนภาษาไทยให้กับกลุ่มเป้าหมายที่ไม่ได้ชอบอ่านอะไรหนักหรือลึกๆหรอก งานเขียนฉันจึงค่อนข้างสบายๆ

ในขณะเดียวกันเธอก็ไปถามเพื่อนที่บอกว่ากำลังเขียนเรื่องอาเจะห์ว่า งานเธอไปถึงไหนแล้ว เพื่อนบอกว่า ก็หลังจากบทที่สามแล้วก็ยังไม่ไปถึงไหน เพราะมีความไม่แน่ใจว่ามันควรจะมาแนวนี้หรือเปล่า แล้วก็ยังไม่กล้าหาญพอที่จะเอาต้นฉบับไปให้ใครอ่าน และอันที่จริงงานเขียนนั้นเราจะไปคิดแทนคนอื่นไม่ได้ เราต้องตอบคำถามตัวเองเป็นสำคัญ งานชิ้นไหนที่เราชอบ หรือเขียนอย่างมีความสุขแล้ว อย่างไม่น่าเชื่อคือส่งผลให้คนอ่านมีความสุขไปด้วย

ที่เล่าให้ฟังเรื่องสองคนนนี้เพราะจริงๆทั้งคู่ไม่ใช่มือใหม่ เคยบทความเขียนงานวิจัย เขียนข่าวมาเป็นพันๆชิ้นได้ละมัง แต่จะให้เห็นว่าเวลาที่คนเขาทำงานอย่างมีคุณภาพนั้นต้องคิดกันหนักขนาดไหน ต้องรวบรวมไม่ใช่แค่ความรู้แต่เป็นความกล้าหาญและความชัดเจนว่าจะเขียนไปทำไม และให้ใครอ่าน   เราต่างได้แลกเปลี่ยนและให้กำลังใจแก่กันและกันที่จะทำให้งานของเราออกมาให้ได้ตามที่ตัวเองต้องการให้มากที่สุด  เป็นการสนทนาในยามบ่ายที่รื่นรมย์ยิ่ง พร้อม  Prosecco เย็นๆ บทสนทนาต่อจากนี้จึงลื่นไหลและมีอรรถรสมากขึ้น

จนเย็นย่ำเรากินอาหารกับพร้อมไวน์แดงจากอิตาลีมาร่วมโต๊ะ บทสนทนาช่วงนี้ยิ่งหลายหลายบางประเด็นอาจมีติดเรทบ้างเล็กน้อยแต่ฮามาก จนสุดท้าย เธอแนะนำว่ามีบาร์แห่งหนึ่งอยากให้ไปดู น่ารักมาก พบว่าการจัดร้านเป็นประมาณโรงเตี็ยมเปิดดล่ง แต่หน้าร้านก็เอารถโฟล์คตู้มาดัดแปลงเป็นบาร์ โชว์เครื่องดื่มชนิดต่างๆ บรรยากาศเป็นมิตรมาก และมีรูปภาพคนดังๆในอดีต อย่า เชกูว่า เอลวิส เพรสิลี่ มาลิรีน มอนโร และ อื่นๆอีกมากมาย นั่งเล่นนิดหน่อยก็ได้เวลาแยกย้ายก็นับเป็นวันดีๆ อีกวันหนึ่ง

บางทีชีวิตก็ไม่ได้ต้องการอะไรมาก แค่ได้นั่งสนทนาในเรื่องราวที่สร้างสรรค์ และ สนุกสนาน กันคนที่มีความรู้ มีมุมมองที่ทั้งเหมือนและต่างๆแต่ก็มีอารมณ์ขันมันก็นับว่าเป็นช่วงเวลาที่ดี ช่วงหนึ่งของวัน

885234_10151400349254032_774958003_o

*  หมายเหตุ เมื่อเช้าเพื่อนโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดียิ่ง บอกว่าลูกนกได้ถูกงูกินไปเสียแล้ว แม่นกปกป้องเอาไว้ไม่ได้และเธอเองปกป้องมันเอาไว้ไม่ได้  เฮ้อ… เศร้า … ขอไว่อาลัยแด่นกน้อยและแม่ผู้พากเพียรด้วย
* เพิ่มเติม  ปรากฎว่ามีลูกนกสอง ตัวหนึ่งรอดชีวิตมาได้ ตอนนี้พ่อแม่นกต้องเฝ้าระวังกันอย่างหนักไม่ให้ภัยร้ายมาสู่ลูกตัวที่เหลืออยู่

This entry was posted in lifestyle and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s